نياز به يك دگرگونى است . سفر چهارمى كه ملاصدرا مطرح مىكند در واقع به انقلاب برمىگردد . در سفر چهارم چه اتفاقى مىافتد ، آن كثرت در كثرتى كه ملاصدرا مطرح مىكند ، يعنى عارف فيلسوف يا فيلسوف عارف چهار مرحله را پشت سر مىگذارد . مرحلهء اول اين‌كه از كثرت به وحدت مىرسد . يك نگاه صورى به پديده‌ها و اشياء عالم مىكند و به يك خالق پى مىبرد . مرحله‌ى دوم از وحدت به وحدت است . عارف در وحدت غرق مىشود البته با يارى حق يعنى اين‌جا خدا مددكار او است . مرحله سوم بعد از اين‌كه عارف خوب غرق شد ، بازگشت به خلق است . يعنى كه از وحدت به وحدت و بعد از وحدت به كثرت مىرود . اين ديگر آن نگاه اول را ندارد . يعنى در نگاه اول از كثرت به وحدت مىرسيد حالا از وحدت به كثرت مىرود . مرحله چهارم كثرت به كثرت است . در مرحله چهارم عارف الهى شده است احساس وظيفه مىكند . احساس مىكند كه بايد كل جامعه را بالا ببرد . احساس مىكند كه به حق رسيده و به حكمت ناب دست يافته است . احساس مىكند كه بايد تحول ايجاد كند ، فرمان دهد . احساس مسؤوليت مىكند كه بايد طرحى نو دراندازد . به همين خاطر است كه مىگويم بايد خوب نگاه كنيم ، نبايد اسير نگاه‌هاى پوزيتويستى بشويم . نبايد اسير نگاه‌هاى جزيىنگر شويم . بايد نگاه كلان فلسفى داشته باشيم . من معتقدم كه اين انقلاب واسطه تفكر صدرايىاست . شمادرهرجاى دنيا بايد دنبال‌پشتوانهء فلسفى بگرديد .